« السلام و علیک ایها الامام الفرید »

«سلام بر تو ای امام تنها »

دوران غیبت دوران غربت امام است . دوران مظلومیت .انزوا. تنهایی. دلشکستگی و گریه های طولانی اوست . صاحب زمان و مالک زمین است اما باید بطور ناشناس در میان مردم زندگی کند . تاسف بارتر آن که شیعیانش او را فراموش کرده اند .« هل من معین » اش را پاسخ نمی گویند . برای فرجش دعا
نمی کنند و بسیاری از آنها سرگرم مال و منال و مقام و لذات زودگذر دنیاد گردیده به خواسته های امام خویش بی توجه هستند و چه بسا با گناهان خود قلبش را می آزارند و اشکش را جاری می کنند .

هزار و یک صد و هفتاد سال است که مهدی فاطمه (س) صدها سال است که بی صبرانه منتظر بیداری انسانها به ویژه شیعیان و صدور فرمان الهی ظهور است . تعجب این جاست که چرا بشر او را
نمی خواهد؟ چرا شیعیانش آن گونه که باید یادش نمی کنند و برای ظهورش دعا نمی کنند ؟

بشریت راضی شده است که به زندگی فلاکت بار توام با درد .بیماری . جنگ . فقر. ظلم .کشتارهای جمعی. بمب های اتمی و ... ادامه دهد اما زیر بار ولایت امام معصوم نرود . چنگیزها و صدام ها و هیتلرها و دیکتاتورها خون خواران تاریخ بر انسان مسلط شده اند اما هیچ گاه با اختیار و انتخاب خویش منجی موعود انبیاء که سراسر نور و خیرو رحمت و برکت و رشد کمال است را طلب نکرده اند .

مرحوم میر جهانی می گوید : در عالم رویا مادر مظلوم ام حضرت فاطمه (س) را دیدم ایشان سه
بیت شعر فارسی خواندند که وقتی بیدار شدم یک بیت را به یاد داشتم و آن بیت این گونه بود :

   دلی شکسته تر از من در آن زمانه نبود                  در این زمانه دل فرزند من شکسته تر است .

  برای ظهورش صلوات .

 التماس دعا .

!!مولای من

جانم به لب رسیده جوابم نمی دهی ؟
از جام وصل خویش شرابم نمی دهی ؟

داغ از حرارت جگرم ناله می کند
می سوزم از فراق و تو آبم نمی دهی؟

از نرگس دو چشم تو بیمارم ای طبیب
یک نسخه بهر حال خرابم نمی دهی؟

عشق تو را به نقد جوانی خریده ام
در پیری ام بهای شبابم نمی دهی ؟

من طفل نورسم به دبستان معرفت
آموزگارعشق کتابم نمی دهی؟

آه دل شکسته من ذکر نام توست
پاسخ به آه قلب کبابم نمی دهی ؟

دارم سلام بر لب لعل تو صبح و شام
غنچه دهان ز چیست جوابم نمی دهی؟

شب ها به یاد روی تو در خواب می روم
تصویر روی خویش به خوابم نمی دهی ؟

آموزگار عشق ! کتابم نمی دهی ؟
پاسخ به آه قلب کبابم نمی دهی؟

تصویر روی خویش به خوابم نمی دهی ؟
اگر چه گنهکار عاصیم 

دارم یقین ز لطف عذابم نمی دهی

                                                                   فاطمه عزیز

ارباب بی همتای من!

شبها با دلی گرفته و چشمانی اشک آلود پشت پنجره به انتظارت می نشینم و با یاد توگلهایی باغچه را می بویم و دانه های تسبیح را به یادت لمس می کنم می خواهم از فراغت آنقدر بر سجاده احساسم بگریم تا خدای مهربان مرا به وصالت برساند . امشب سراپا انتظارم . فقط یکبار قدم به گلستان خیالم بگذار رخصتی ده تا به تنهایی خود خط بطلان کشم و بگذار با تو فراموش کنم تهاجم اندوه را .

امروز شنبه ۲۷ مرداد، سالروز ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) است، بزرگ مردی که در فضل، کمال، فتوت، ایثار، عشق، شجاعت و رادمردی الگویی برجسته است .
حضرت ابوالفضل(ع) در اخلاص، استقامت و پایمردی نمونه است و در هر خصلت نیک و صفت ارزشمندی که کرامت یک انسان به آن بسته است، سرمشق است.
تاریخ روشن از کرامتهای عباس بن علی است و نام ‏او با وفا، ادب، ایثار و جانبازی همراه است و گذشت این سالها، کمترین غباری بر سیمای فتوتی، که در رفتار آن حضرت جلوه ‌گر شد، ننشانده است.

حضرت ابوالفضل العباس (ع)

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه ی هر عاشق ,اسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور
هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور

با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی
میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی

مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی
تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه یه هر عاشق باسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی
غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی
تو کجایی، تو کجایی

بسمه رب المهدی (عج )

مهدی جان ؛ وقتی با نامت آشنا شدم ، از غم فراق پدر با چشمانی گریان

و خاطری پریشان سر در لاک تنهایی خود فرو برده بودم و همچون یمیمان

کوفه بدنبال دستان پدری مهربان می گشتم پدری که هر لحظه امدنش را

انتظار می کشیدم غافل از اینکه دستان مهربان تو از بدو وجودم بر سر من

 سایه افکنده بود .

مهربانم ؛ نام و یادت با تمام وجودم انس گرفت و مهرت را با ذره ذره وجودم

 آمیختم تویی که مرهم دردهایم و آرمش بخش زندگیم شدی با تو فهمیدم

 واقعیت زندگی چیست ! و در آن لحظه دلم می خواست شادیم را به دست

قاصدکها بسپارم زیرا من تنها امید زنده بودنم را یافتم .

آقا جان من از تو اعتبار می گیرم مثل ابرها از اقیانوسها مثل بغضها و اشکها

از دلتنگی مثل شکوفه ها و برگها از بهار

دلم وصال تو را می خواهد ای زاده خوبیها تویی که کودکانه با شادی هایم خندیدی .

هر کجا هستی ای پاک تراز آیه مریم  دل غریب من با توست .

چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی ...

خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن ...

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی...

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه ...

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی ...

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام...

دوباره صبح،ظهر نه غروب شد نیامدی !

السلام علیک یا ابا صالح المهدی ادرکنی
به امید آن روز که آید و گوید انا المهدی

گفتم که در فراقت عمریست بی قرارم

گفتا از فراق یاران من نیز بی قرارم

گفتم به جزء شما من فریارس ندارم

گفتا به غیر شیعه من نیز کس ندارم

گفتم که یاورانت مظلوم هر دیارند

گفتا مرا ببینید مظلوم روزگام

گفتم که شیعیانت در رنج و در عذابند

گفتا به حال ایشان هر لحظه اشکبارم

گفتم که چشم شیعه گریان بود به راهت

گفتا که من همیشه به دیده اشک دارم

گفتم که دشمن تو در فکر محو شیعه است

گفتا به حال شیعه هر لحظه پاسدارم

گفتم به شیعیانت آیا پیام داری

گفتا که گفته ام من هر دم در انتظارم

گفتم که ای امامم از ما چرا نهانی

گفتا به چشم محرم همواره آشکارم

گفتم به چشم انوار آیا تو پا گذاری

گفتا که شستشو ده شاید که پا گذارم .

اسامى و اوصاف و القاب حضرت مهدى عليه السلام